Eu sin a cámara

Oxe paséi polo parque de sempre, o de enfrente.
Unha estampa fantástica estaba disposta nos bancos, os de sempre:
En dous grupos, en dous bancos, estaban sentadas persoas ociosas, relaxadas.
Todas mal sentadas agas tres.
Coas pernas metidas entre o respaldo e o apoiacus, colgando nun movemento infantil, a maioría lle daba á espalda ao parque, mirando para o seto.
Unha muller de lado, tapando media cara co periódico enrrugado, abanico.
As outras duas de frente, alleas ao grupo no que estaban inmersas, confinadas na sombra do paraugas.

Día de sol, espaldas quentes.