Continente quemado.

Tecleo a modiño ao abrigo da canción principal da peli La vida secreta de las palabras, que non vin; e mentres que o fago non podo lembrar outra música que insistentemente tarareéi dende que os reies trouxeron os paquetes: a canción de Los chicos del coro.
Non lembro tampouco a banda sonora de El jardinero fiel, nin sequera a canción fantástica que entra cos créditos. Teréi que volver a vela.
Cando saín do cinema, de ver esta última, ficamos un bo anaco en silencio. Apenados. Non se pode comparar con Hotel Ruanda, en drama; pero non deixa de ser unha fotografía da Africa sangrante. I oxe que teño un novo libro con excelentes imaxes e pensamentos do continente tostado, mirando pra él, e como a primeira idea que rompeu o silencio tras do filme pensei, que os últimos decenios da historia Africana han ser a vergoña máis ferinte, a realidade máis insoportable da que o mundo está sendo espectador. O que cala otorga.
Nen Xudeos, Afganos, Irakies... Sinto que o de Africa e deixar que a inocencia que lle queda ao mundo, o respeto á terra, a integración da familia, a CALMA, os corpos e ollos nús se asasinen a machetazos. E deixar que todo se infecte de sida, e caian de sede como pétalos secos.

palabras

E as miñas palabras, sentíronse tan abandonadas coma as follas vellas caidas, que tinxían os pes do bosque esquelético de laranxa, ao dobrar o camiño.
Igual que penso na estampa , penso en vos palabras.
Igual que o tupido de caídas, coloreades o meu bosque esquelético.