Os ruidos non matan

Os ruidos non matan.
Poden dar sustos de morte e tinxirche o rostro dun pálido mortecino.
Poden preceder e anunciar.
Os ruidos poden incluso silenciar unha morte escandalosa.

Cando aparece o morto no ceminterio, bate unha ola de silencio.
Os que portan o ataud, escoitan perplexos o ruido que fai o corpo movéndose na caixa.
Logo a noble madeira brilante ao se rasgar co cemento, en varios chirriantes impulsos ate o fondo do nicho.
O cura salmodiando cun tono molestamente insensible, ruido automático.
Sorberes de mocos polo baixo e un grito profundo que corta o tempo e a respiración.

As vágoas e a quietude non soan a nada, pero deixa escoitar mellor as palmadas na espalda e os murmullos compasivos, que coma bicos intentan dar ánimo inutilmente.