Busco elefante, ou xirafa.

Qué curioso cómo parece mellor a música en francés.
Estou descobrindo a Cathy Claret. A primeira canción que escoito está ben, pero como fondo. Unha tele prendida mentres fas os deberes. Sen embargo a segunda é outra cousa. Un francés que lle otorga profundidade ao mensaxe do cal no capisco niente. Parece inclusive que ten mellor voz....en fin habería que facer un estudio serio sobre os efectos miragrosos que provoca o francés activo.

Pero eu do que quero falar oxe é de animais de goma con mirada viva. Ben feitos, vaia.

Andaba eu taquicárdica, agobiada, rodeada de xente con miradas de rapiña e paso rápidísimo. Con determinación absoluta ou náufragos coma min, nada de intermedios...cando derrepente ¡bum! encóntrome diante da estantería dunha tenda de xoguetes, repleta de animais.

As cabras coas cabras, o hipo con boca aberta ou pechada (pechada); cocodrilo e caimans (co morro moi afiado, aclara); canguros e camellos (sipis); monos, guepardos(sipi of course), búfalos e fantásticas orcas, enormes.
Mágoa que non quedasen elefantes nin xirafas.

Por suposto decidín que ese era un bo regalo de nadal. Teño a quén, oblígame o porqué, e teño cómo; así que encantada comprei tantas figuras como puiden pagar.
Tiñades que velas, da gusto: son sólidas, fidedignas, expresivas e asequibles. O último impórtame a min, pero o outro significa que un neno vai a recibir un regalo incrible. Deses que lembras cando esquences casi todos os detalles.
Ollando pra eles, en formación surrealista enrriba dunha mesa...instintivamente sae unha man e monta ao mono enrriba do hipopotamo, e sorris (comprobado). E logo moves o camello así como lentamente, altanero, con esa mirada de me das igual. E pousas o guepardo delicadamente e miras atento. Porque é fermoso e elegante.
E guardas todo outra vez no paquete entusiasmada, imaxinando a cara do neno; sabendo que non se vai a atrever a meter o dedo fino na boca ameazante do caimán, con ollos de reptil malo.
Sabendo que quizáis lle tire o gordo hipopótamo á sua delgada irmá.
Pero entusiasmada e satisfecha, ainda que o fiso non pegue.

Amanece que non é pouco.

Oxe amanece fodidamente temprano.

Pero AMANECE, que non é pouco.
****

Intuición Perdida

...en el segundo cuadrante, segmento; en el tercer cuadrante, volumen;y en el cuarto cuadrante, perdemos la intuición.

Entón...¿Cando eu fico calada e distante, i él me pregunta se me doe a barriga...que é subnormal ou só está no cuarto cuadrante?

Malas Temporadas

Non vou a escribir sobre o filme que se estrea estes días, tan so lle copio o nome.

Oxe teño que falar dunha mirada que vin.

Dun abrazo inusual cun suspiro triste de verdade, e do aro delator que rodea os ollos.
A pel marcada, e a expresión absorta; un par de palabras descolocadas e risa a destempo.
Do sutil acurtamento do lombo e baixón no tono de voz.
Da desorientación e a palidez fea .

O peor das malas temporadas, é que se notan.

O primeiro

Teño as entrañas oxidadas, soño persistente e vagueza diagnosticada.
Necesito berrar dende o silencio tupido, e estremecer como llanto polo oco da escaleira.
Tamén quero bailar contigo que me miras, e sorrir parecendo tímida. SuSurrar.
Tomar unha copa e deixarte a deber.
Algún día rimmel corrido e vaguedades, normal.
Pero de silencio, nada máis que o títalo.